🇮🇳 பாரதியார் தேசீய கீதங்கள்
செந்தமிழ் நாடு · தமிழ்த்தாய் · வாழிய செந்தமிழ் ✨
“யாமறிந்த மொழிகளிலே தமிழ்மொழிபோல் இனிதாவது எங்கும் காணோம்”
1. செந்தமிழ் நாடெனும் போதினிலே — இன்பத்தேன் வந்து பாயுது காதினிலே —
எங்கள் தந்தையர் நாடென்ற பேச்சினிலே — ஒரு சக்தி பிறக்குது மூச்சினிலே
2. வேதம் நிறைந்த தமிழ்நாடு — உய்வீரம் செறிந்த தமிழ்நாடு —
நல்ல காதல் புரியும் அரம்பையர் போல் — இளங்கன்னியர் சூழ்ந்த தமிழ்நாடு
3. காவிரி தென்பெண்ணை பாலாறு — தமிழ் கண்டதோர் வையை பொருனை நதி —
என மேவியாறு பல ஓடத் — திருமேனி செழித்த தமிழ்நாடு
4. முத்தமிழ் மாமுனி நீள்வரையே — நின்று மொய்ம்புறக் காக்கும் தமிழ்நாடு —
செல்வம் எத்தனை உண்டு புவிமீதே — அவையாவும் படைத்த தமிழ்நாடு
5. நீலத் திரைக்கடல் ஓரத்திலே — நின்று நித்தம் தவஞ்செய் குமரி எல்லை —
வடமாலவன் குன்றம் இவற்றிடையே — புகழ் மண்டிக் கிடக்கும் தமிழ்நாடு
6. கல்வி சிறந்த தமிழ்நாடு — புகழ்க் கம்பன் பிறந்த தமிழ்நாடு —
நல்ல பல்வித மாயின சாத்திரத்தின் — மணம் பாரெங்கும் வீசும் தமிழ்நாடு
7. வள்ளுவன் தன்னை உலகினுக்கே — தந்து வான்புகழ் கொண்ட தமிழ்நாடு —
நெஞ்சை அள்ளும் சிலப்பதிகாரம் என்றோர் — மணியாரம் படைத்த தமிழ்நாடு
8. சிங்களம் புட்பகம் சாவக — மாதிய தீவு பலவினும் சென்றேறி —
அங்கு தங்கள் புலிக்கொடி மீன்கொடியும் — நின்று சால்புறக் கண்டவர் தாய்நாடு
9. விண்ணை யிடிக்கும் தலையிமயம் எனும் வெற்பை — அடிக்கும் திறனுடையார் —
சமர்ப்பணிக் கலங்கத் திருள்கெடுத்தார் — தமிழ்ப்பார்த்திவர் நின்ற தமிழ்நாடு
10. சீன மிசிரம் யவனரகம் — இன்னும் தேசம் பலவும் புகழ்வீசி —
கலைஞானம் படைத்து தொழில் வாணிபமும் — மிக நன்று வளர்த்த தமிழ்நாடு
ஆதிசிவன் பெற்று விட்டான் — என்னை ஆரிய மைந்தன் அகத்தியன் என்றோர் வேதியன் கண்டு மகிழ்ந்தே — நிறைமேவும் இலக்கணஞ் செய்து கொடுத்தான்.
மூன்று குலத்தமிழ் மன்னர் — என்னை மூண்ட நல்லன்பொடு நித்தம் வளர்த்தார்; ஆன்ற மொழிகளின் உள்ளே — உயர் ஆரியத்திற்கு நிகரென வாழ்ந்தேன்.
கள்ளையும் தீயையும் சேர்த்து — நல்ல காற்றையும் வான வெளியையும் சேர்த்துத் தெள்ளு தமிழ்ப்புலவோர்கள் — பல தீஞ்சுவைக் காவியம் செய்து கொடுத்தார்.
இன்றொரு சொல்லினைக் கேட்டேன் — இனி ஏதுசெய்வேன்? என தாருயிர் மக்காள்! கொன்றிடல் போலொரு வார்த்தை — இங்குக் கூறத் தகாதவன் கூறினன் கண்டீர்!
புத்தம் புதிய கலைகள் — பஞ்சபூதச் செயல்களின் நுட்பங்கள் கூறும்; மெத்த வளருது மேற்கே — அந்த மேன்மைக் கலைகள் தமிழினில் இல்லை.
சொல்லவும் கூடுவ தில்லை — அவை சொல்லும் திறமை தமிழ்மொழிக்கு இல்லை; மெல்லத் தமிழினிச் சாகும் — அந்த மேற்கு மொழிகள் புவிமிசை யோங்கும்
என்றந்தப் பேதை உரைத்தான் — ஆ! இந்த வசையெனக்கு எய்திடலாமோ? சென்றிடுவீர் எட்டுத் திக்கும் — கலைச் செல்வங்கள் யாவும் கொணர்ந்திங்கு சேர்ப்பீர்!
தந்தை அருள்வலியாலும் — இன்று சார்ந்த புலவர் தவவலியாலும் இந்தப் பெரும்பழி தீரும் — புகழேறிப் புவிமிசை என்றும் இருப்பேன்.
யாமறிந்த மொழிகளிலே தமிழ்மொழிபோல் இனிதாவது எங்கும் காணோம்;
பாமரராய், விலங்குகளாய், உலகனைத்தும் இகழ்ச்சிசொலப் பான்மை கெட்டு,
நாமமது தமிழரெனக் கொண்டு இங்கு வாழ்ந்திடுதல் நன்றோ? சொல்லீர்!
தேமதுரத் தமிழோசை உலகமெலாம் பரவும் வகை செய்தல் வேண்டும்.
யாமறிந்த புலவரிலே கம்பனைப் போல், வள்ளுவர்போல், இளங்கோவைப்போல்,
பூமிதனில் யாங்கணுமே பிறந்ததிலை; உண்மை, வெறும் புகழ்ச்சி யில்லை;
ஊமையராய்ச் செவிடர்களாய்க் குருடர்களாய் வாழ்கின்றோம்; ஒருசொற் கேளீர்!
சேமழை வேண்டுமெனில் தெருமெல்லாம் தமிழ்முழக்கம் செயிக்கச் செய்வீர்!
பிறநாட்டு நல்லறிஞர் சாத்திரங்கள் தமிழ்மொழியில் பெயர்த்தல் வேண்டும்;
இறவாத புகழையடைய புதுத் தால்கள் தமிழ்மொழியில் இயற்றல் வேண்டும்;
மறைவாக நமக்குள்ளே பழங்கதைகள் சொல்வதிலோர் மகிமை இல்லை;
திறமான புலமைமெய்யில் வெளிநாட்டோர்; அதை வணக்கஞ் செய்தல் வேண்டும்.
உள்ளத்தில் உண்மையொளி உண்டாயின் வாக்கினிலே ஒளியுண்டாகும்;
வெள்ளத்தின் பெருக்கைப்போல் கலைப்பெருக்கும் கவிப்பெருக்கும் மேவுமாயின்,
பள்ளத்தில் வீழ்ந்திருக்கும் குருடரெல்லாம் விழிபெற்றுப் பதவி கொள்வார்;
தெள்ளுற்ற தமிழ்முதின் சுகவகண்டார் இங்கமரர் சிறப்புக் கண்டார்.
வாழிய செந்தமிழ்! வாழ்க நற் றமிழர்!
வாழிய பாரத மணித்திரு நாடு!
இன்றெமை வருத்தும் இன்னல்கள் மாய்க!
நன்மை வந்தெய்துக! தீதெலாம் நலிக!
அறம் வளர்ந் திடுக! மறம் மடி வுறுக!
ஆரிய நாட்டினர் ஆண்மையோ டியற்றும் சீரிய முயற்சிகள் சிறந்து மிக் கோங்குக!
நந்தே யத்தினர் நாடொறும் உயர்க!
வந்தே மாதரம்! வந்தே மாதரம்!
... என்பல பேசி இறைஞ்சிப் படுவதாய், நாள்பட நாள்பட நாற்றமும் சேறும் பாசியும் புதைந்து பயன்தீர் இலதாய்,
நோய்களமாகி அழிகெனும் நோக்கமோ? விதியே, விதியே, தமிழச் சாதியை என்செய நினைத்தாய் எனக்குறையோ?
சிலப்பதிகாரச் செய்யுளைக் கருதியும், திருக்குறள்நூறதியும் தெளிவும் பொருளின் ஆழமும் கருதியும்,
கம்பன் குறிகளால் காட்டி முயலும் முயற்சியைக் கருதியும், தமிழச்சாதியை அமரத்தன்மை வாய்ந்தது என்று ஏறுதிகொண்டிருந்தேன்.
ஆப்பிரிக்கத்துக் காப்பிரி நாட்டிலும், தென்றமனை அடுத்த தீவுகளிலும், பூமிப்பந்தின் கீழ்ப்புறத் துள்ள பற்பல தீவினும் பரவியில் வெளியதன் சாதி தடியுறவண்டும்.
காலத்தையண்டும் கயிற்றடியண்டும் வருந்திடும் செய்தியும்... என் உளம் அழிந்திலேன்; தெய்வம் மறவார்; செய்யுங்கடன் பிழையார்.
சாத்திரம் இன்மற் சாதி இழிவாமை. பொய்ம்மைச் சாத்திரம் புகுந்திடின் மக்கள் பொய்ம்மையொழிந்து புழுவன மடிவர்.
நால்வகைக் குலத்தார் நண்ணுமோர் சாதியில் அறிவுத் தலைமையொன்றே தலைவர் — மற்றவர் வகுப்பதே சாத்திரமாகும்.
“விதியே தமிழச் சாதியை, எவ்வகை விதித்தாய்?” — பாரதியின் தேடல்
தான தனத்தன தான தனத்தன தான தந்தானே
1. வாழ்க நிரந்தரம் வாழ்க தமிழ்மொழி வாயி வாழிய வே!
2. வானம் அளந்ததனைத்தும் அளந்திடும் வண்டமொழி வாழிய வே!
3. ஏழ்கடல் வைப்பினும் தன் மணம் வீசூடி சைகொண்டு வாழிய வே!
4. எங்கள் தமிழ்மொழி எங்கள் தமிழ்மொழி நெறனும் வாழிய வே!
5. குழ்கலி நீங்கத் தமிழ்மொழி ஒங்கத் தலங்குக வையகமே!
6. தொத்லை விலைதரு தொத்லை யகன்று கடர்க தமிழ்நொடே!
7. வாழ்க தமிழ்மொழி வாழ்க தமிழ்மொழி வாழ்க தமிழ்மொழியே!
8. வானம் அறிந்ததனைத்தும் அறிந்து வளர்மொழி வாழிய வே!
“யாமறிந்த மொழிகளிலே தமிழ்மொழிபோல் இனிதாவது எங்கும் காணோம்” — இப்பெருவெளி வரிகள் தமிழின எழுச்சியின் பிரதிபலிப்பு. காவிரி முதல் குமரி வரை, கலை, ஞானம், வீரம், அன்பு ஆகியவற்றின் சங்கமமே தமிழ்நாடு. பாரதியார் தேசிய கீதங்கள் வெறும் பாடல்களன்று; அவை தமிழ் மக்களின் உயிர்த்துடிப்பின் ஒலிவடிவம்.
வாழ்க தமிழ்! வாழிய பாரத மணித்திரு நாடு! 🇮🇳
