புவியரசு, சமகாலத் தமிழ்க் கவிதை உலகில் தனித்துவமானதொரு ஆளுமை. கவிஞர், மொழிபெயர்ப்பாளர், சமூகச் செயற்பாட்டாளர் எனப் பன்முகத் தன்மை கொண்ட இவர், தமிழ் மொழிக்கும் இலக்கியத்திற்கும் ஆற்றிய பங்களிப்புகள் அளப்பரியவை. 2009 ஆம் ஆண்டு தமிழுக்கான சாகித்திய அகாதமி விருது பெற்ற புவியரசு, தனது படைப்புகளாலும், மொழிபெயர்ப்புகளாலும், சமூகப் பார்வைகளாலும் வாசகர்களின் மனதில் நீங்கா இடம்பிடித்திருக்கிறார்.
பிறப்பும் இளமையும்
புவியரசு, 1930 ஆம் ஆண்டு உடுமலைப்பேட்டைக்கு அருகிலுள்ள லிங்கநாயக்கன் புதூர் கிராமத்தில் சுப்பையாவுக்கு மகனாகப் பிறந்தார். இவரது இயற்பெயர் சு. ஜெகநாதன். "ஜெகநாதன்" என்ற சமஸ்கிருதச் சொல்லின் தமிழாக்கமே "புவியரசு" ஆகும். கிராமத்திலிருந்து கோயம்புத்தூருக்குக் குடிபெயர்ந்த இவரது பெற்றோர், புவியரசுக்குக் கல்வியறிவை அளிப்பதில் ஆர்வம் காட்டினர். கோயம்புத்தூர் அரசு கலைக் கல்லூரியில் இடைநிலை பட்டத்தையும், பேரூர் தமிழ்க் கல்லூரியில் தமிழ் வித்வான் பட்டத்தையும் பெற்ற புவியரசு, 30 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ஆசிரியராகப் பணிபுரிந்தார். இந்தப் பயணத்தின் மூலம், அவர் தனது எழுத்துக்களுக்கும் சமூகப் பார்வைகளுக்கும் வலுவான அடித்தளத்தை அமைத்துக் கொண்டார்.
அரசியல், இலக்கியப் பங்களிப்புகள் மற்றும் விருதுகள்
புவியரசு, அரசியல்ரீதியாக ஒரு மார்க்சிசவாதி. திராவிடக் கட்சிகளுக்கு எதிரான தனது நிலைப்பாட்டைத் தெளிவுபடுத்தியவர். தமிழ்மொழியைத் தமிழ்நாட்டின் ஆட்சிமொழியாக்குவதற்கு நடந்த போராட்டங்களிலும், எல்லைப் போராட்டங்களிலும் தீவிரமாகப் பங்கேற்றுச் சிறை சென்றவர். "வானம்பாடி இலக்கிய இயக்கம்" என்ற சிறிதுகாலம் மட்டுமே இயங்கிய இயக்கத்தைத் தோற்றுவித்தவர்களில் இவரும் ஒருவர். 1952 ஆம் ஆண்டு முதல் இவரது படைப்புகள் வெளிவரத் தொடங்கின.
இவரது இலக்கியப் பயணம், 80க்கும் மேற்பட்ட படைப்புகளுடன் நீள்கிறது. ஷேக்ஸ்பியர், கலில் கிப்ரான், உமர் கய்யாம், ஓஷோ, ஃபியோடார் டாஸ்டோவ்ஸ்கி மற்றும் ரவீந்திரநாத் தாகூர் போன்ற உலகப் புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர்களின் படைப்புகளைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்து, தமிழ் வாசகர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தியதில் புவியரசுவின் பங்கு மிக முக்கியமானது. இவரது சில கவிதைகள் ஆங்கிலம், உருசிய, அங்கேரி, சிங்களம், மலையாளம், கன்னடம் மற்றும் இந்தி போன்ற பல்வேறு மொழிகளிலும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளன.
2007 ஆம் ஆண்டில், காஜி நஸ்ருல் இஸ்லாம் எழுதிய "தி ரெவலூஷனரி" என்ற கவிதையின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பான "புரட்சிக்காரன்" என்ற கவிதைக்காக மொழிபெயர்ப்புக்கான சாகித்திய அகாதமி விருதைப் பெற்றார். 2009 ஆம் ஆண்டில், இவரது "கையொப்பம்" என்ற கவிதைத் தொகுப்பிற்காக தமிழுக்கான சாகித்திய அகாதமி விருதைப் பெற்று, தனது கவிதை ஆளுமையை நிலைநிறுத்தினார். சாகித்திய புரஸ்கார் விருது, கலைஞர் பொற்கிழி விருது, தமிழ்நாடு அரசின் சிறந்த நூலாசிரியர் பரிசு உள்ளிட்ட பல விருதுகளையும் பெற்றுள்ளார். மேலும், இவரது "முக்கூடல்" எனும் நூல், தமிழ்நாடு அரசின் தமிழ் வளர்ச்சித் துறையின் 2004 ஆம் ஆண்டிற்கான சிறந்த நூல்களில் புதுக்கவிதை எனும் வகைப்பாட்டில் பரிசு பெற்றிருக்கிறது. தமிழ் ஆசிரியர்களுக்கு முறையான பயிற்சி அளிப்பதற்காக ஏற்படுத்தப்பட்ட அறக்கட்டளையானது, புவியரசு வளர்ச்சி மையம் என இவரது பெயரால் அழைக்கப்படுகிறது.
"தந்தை மகற்காற்றும் உதவி" - ஒரு கவிதையும் அதன் விளக்கமும்
புவியரசுவின் "தந்தை மகற்காற்றும் உதவி" என்ற கவிதை, வெறும் சொற்களல்ல; அது ஒரு சமூகத்தின் சிதைந்துபோகும் நிலப்பரப்பு, கலாச்சார இழப்பு, மற்றும் இயற்கையின் அழிவு குறித்த ஒரு தந்தை தன் மகனுக்கு உணர்த்தும் வேதனைமிகுந்த ஒரு ஆவணம். தலைப்பே இக்கவிதையின் கருப்பொருளை உணர்த்துகிறது – "தந்தை மகற்காற்றும் உதவி" என்பது கல்வியோ, செல்வமோ அல்ல; மாறாக, வரலாறு, இயற்கை மற்றும் அடையாளத்தின் முக்கியத்துவத்தை உணர்த்துவதாகும்.
கவிதையின் வரிகள் இதோ:
தந்தை மகற்காற்றும் உதவி
இதைப் பார் மகனே!
மனதில் பதிய வைத்துக் கொள்!
எதற்கும் படமெடுத்துக் கொள்!
இது மண் சாலை அன்று,
ஒரு காலத்தில் நீரோடிக்
கொண்டிருந்த
உனது நதி.
நீ அமரிக்காவுக்கு
சம்பாதிக்கப் போயிருந்தபோது,
இதை விற்று விட்டார்கள்.
என்னை அவர்கள் கேட்கவே இல்லை.
நான் காய்ச்சலில்
படுந்திருந்தபோது நடந்திருக்க வேண்டும்.
உன் அம்மா சொல்லித்தான்
தெரிந்தது.
ஆற்றங்கரையில் குளிக்கப் போனபோது
அது காணாமற் போனதைக்
கண்டுகொண்டு வந்து சொன்னாள்.
சந்தேகமே படவேண்டியதில்லை
கொஞ்சம் இறங்கி நடந்து பார்
காலில் இறந்தகால ஈரம் தெரியும்.
நன்றாகப் பார்த்துப் படமெடுத்துக் கொள்.
வருங்கால வரலாற்று
ஆவணப் பதிவுக்குப் பயன்படும்.
மகனே, அதோ,
அந்த மலையைக் கூடப்
படம் பிடித்துக்கொள்!
அதுவும் நீ அடுத்தமுறை
வரும்போது இல்லாமற் போகலாம்!
இந்தப் பாழுங் கிணற்றையும்
படம் பிடித்துக் கொள்
பிளாஷ் போட்டு.
அன்பு மகனே, குறிப்பாக
இந்த மரத்தை விட்டுவிடாதே!
இதுதான்
நமது ஊர் விவசாயிகள்
தூக்குப் போட்டுக் கொள்வதற்காக
ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கிறது.
கவிதை விளக்கம்:
இக்கவிதையில், ஒரு தந்தை தனது மகனிடம் தான் வளர்ந்த மண்ணின் மாற்றங்களை, இழப்புகளைப் பதிவு செய்யுமாறு வேண்டுகிறார்.
அடையாள இழப்பு: "இது மண் சாலை அன்று, ஒரு காலத்தில் நீரோடிக் கொண்டிருந்த உனது நதி" என்ற வரிகள், ஒரு நதி இருந்த இடம் வெறும் சாலையாக மாறிவிட்டதைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. இது இயற்கையின் அழிவையும், ஒரு தலைமுறையின் அடையாள இழப்பையும் வெளிப்படுத்துகிறது. மகன் அமெரிக்காவில் இருந்தபோது நடந்த இந்த மாற்றம், அவனுக்குத் தெரியாமலேயே அவனது வேர்கள் அறுக்கப்பட்டிருப்பதன் குறியீடு.
சமூகப் புறக்கணிப்பு: தந்தை காய்ச்சலில் படுத்திருந்தபோது, "என்னை அவர்கள் கேட்கவே இல்லை" என்ற வரிகள், சமூக மாற்றங்கள் தனிமனிதர்களை எப்படிப் புறக்கணித்துச் செல்கின்றன என்பதைக் காட்டுகிறது. அம்மா வந்து நதி காணாமற்போனதைச் சொல்வது, அடித்தட்டு மக்களின் நேரடி அனுபவத்தை எடுத்துரைக்கிறது.
வரலாற்றுப் பதிவு: "காலில் இறந்தகால ஈரம் தெரியும். நன்றாகப் பார்த்துப் படமெடுத்துக் கொள். வருங்கால வரலாற்று ஆவணப் பதிவுக்குப் பயன்படும்" என்ற வரிகள், வெறும் நில இழப்பல்ல; அது வரலாற்றின் இழப்பு என்பதையும், எதிர்கால சந்ததியினருக்காக அதைப் பதிவு செய்ய வேண்டிய அவசியத்தையும் உணர்த்துகிறது.
அழிவின் தொடர்ச்சி: "அந்த மலையைக் கூடப் படம் பிடித்துக்கொள்! அதுவும் நீ அடுத்தமுறை வரும்போது இல்லாமற் போகலாம்!" மற்றும் "இந்தப் பாழுங் கிணற்றையும் படம் பிடித்துக் கொள் பிளாஷ் போட்டு" என்ற வரிகள், அழிவு என்பது தொடரும் ஒரு சங்கிலி என்பதையும், மீதமிருக்கும் சொற்ப அடையாளங்களையும் பாதுகாக்க வேண்டியதன் அவசியத்தையும் வலியுறுத்துகின்றன.
வேதனையின் உச்சம்: கவிதையின் உச்சகட்டம், "குறிப்பாக இந்த மரத்தை விட்டுவிடாதே! இதுதான் நமது ஊர் விவசாயிகள் தூக்குப் போட்டுக் கொள்வதற்காக ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கிறது" என்ற வரிகளில்தான் இருக்கிறது. இது இயற்கையின் அழிவையும், விவசாயிகளின் துயரையும், வாழ்வாதாரமற்ற நிலையைத் தாங்க முடியாமல் தற்கொலை செய்துகொள்ளும் அவலத்தையும் உணர்த்துகிறது. இந்த மரம், மரணம் தழுவியவர்களின் அடையாளமாக, சமூகத்தின் ஆழமான காயமாக, நீதியின் அபத்தமான நிலையாக மாறுகிறது.
மொத்தத்தில், இக்கவிதை வெறும் ஒரு தகவலைப் பரிமாறும் கவிதையல்ல; அது தனது வேர்களை இழந்து நிற்கும் ஒரு சமூகத்தின் பிரதிபலிப்பு. ஒரு தந்தை தனது மகனுக்குக் கடத்தும் மிகவும் முக்கியமான "உதவி" இதுதான் – கடந்த காலத்தை நினைவூட்டி, எதிர்காலத்திற்கான பாடத்தை உணர்த்தி, அவனது அடையாளத்தைப் பாதுகாக்கும் முயற்சியாகும்.
முடிவுரை
புவியரசுவின் படைப்புகள், வெறும் இலக்கியப் படைப்புகளாய் மட்டும் நின்றுவிடாமல், சமூகத்தின் ஆழமான சிக்கல்களையும், மனிதனின் உணர்வு நிலைகளையும், இயற்கையுடனான உறவையும் கேள்விக்குள்ளாக்குகின்றன. அவரது வாழ்வும் எழுத்தும், ஒரு சமூகச் சிற்பியாகவும், மொழிக்கும் மக்களுக்கும் உண்மையான தோழனாகவும் அவர் திகழ்ந்தார் என்பதற்கான சான்றுகளாய் உள்ளன.
இந்தக் கட்டுரை செமினி செய்யறிவுக் கருவியால் உருவாக்கப்பட்டது.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக
உங்கள் கருத்துகள் வரவேற்கப்படுகின்றன